Σιωπηλή επάνοδος…

Ο δολοφόνος, λένε, επιστρέφει πάντοτε στον τόπο του εγκλήματος. Απ’ ό,τι φαίνεται, κάτι παρόμοιο ισχύει και για τον μπλόγκερ, τουλάχιστον για τον υποφαινόμενο φέρελπι ιστολόγο.

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που δημοσίευσα το τελευταίο μου άρθρο στο πάλαι ποτέ “Αιρετικόν”, το πρώην ιστολόγιό μου -που τώρα κοιμάται ήσυχο τον ύπνο του δικαίου σε κάποια γωνιά του αχανούς διαδικτύου- και αίφνης μια ωραία πρωία (ή ένα ωραίο απόγευμα; τέλος πάντων) αποφάσισα να αναστήσω το παρόν μπλόγκ.

Πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή του “Αιρετικού”, ένα εκ των οποίων είναι και ορισμένες αναχρονιστικές απόψεις που είχα για τη γλώσσα μας, τον τονισμό και πάει λέγοντας. Άλλαξαν άρδην και οι απόψεις που είχα για κάποιους λόγιους κήνσορες της καθημερινότητας, όπως για παράδειγμα ο γραφικός μας ελληνομέτρης κος Γιανναράς.

Έτσι λοιπόν, και χωρίς να αναφέρω περισσότερα, αποφάσισα να εγκαινιάσω μια νέα εποχή για αυτό το ιστολόγιο με την ελπίδα να βρω ανθρώπους των οποίων οι απόψεις να ταυτίζονται με τις ταπεινές δικές μου. Όσο για την “ταυτότητα” του παρόντος ιστολογίου, ακόμη την ψάχνω…

Υ.Γ. Αποφάσισα να κρατήσω τα παλιότερα κείμενά μου με εξαίρεση αυτά που εξυμνούσαν το πολυτονικό, προς γνώση και συμμόρφωση

Λαθοθηρίας το ανάγνωσμα…

Διαβάζω την παρακάτω ανάρτηση στην ιστοσελίδα της “Καθημερινής”:

Mεγάλη επιχείρηση της αστυνομίας πραγματοποιήθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων, με ελέγχους και συλλήψεις.

Στην επιχείρηση, που διήρκησε από τις 23:45 έως τις 2:30, συμμετείχαν 400 αστυνομικοί από όλες τις υπηρεσίες.

Ελέγχθηκαν συνολικά 203 άτομα, 16 αυτοκίνητα, 23 δίκυκλα και 26 καταστήματα. Συνελήφθησαν 8 άτομα, εκ των οποίων δύο για κατοχή ναρκωτικών, ένα για καταδικαστικές αποφάσεις, ένα για υγειονομικές παραβάσεις, τρεις παράνομοι αλλοδαποί και ένα άτομο για παράνομα παίγνια.

Προσήχθησαν συνολικά 81 άτομα και κατασχέθηκαν 13 γραμμάρια ηρωίνης, μικροποσότητα κοκαΐνης και 46 μηχανήματα για παράνομα παίγνια. Όπως ανακοινώθηκε από τη ΓΑΔΑ οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν.

Όπως ίσως να καταλάβατε αγαπητοί αναγνώστες, η έμφαση στον στιγμιαίο αόριστο του ρήματος “διαρκώ”, όπως προφανώς τον φαντάζεται ο αρθρογράφος, είναι δική μου. Γιατί τόσος ντόρος θα μου πείτε για ένα ρήμα. Γιατί πολύ απλά αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια, έχω βαρεθεί να βλέπω το ίδιο λάθος να αναπαράγεται καθημερινά τόσο στό διαδίκτυο όσο και σε άλλα μέσα ενημέρωσης.

Ο στιγμιαίος αόριστος του ρήματος διαρκώ δεν είναι φυσικά “διήρκησα” αλλά “διήρκεσα” ή ακόμη και “διάρκεσα”. Ας δούμε τι λέει και το λεξικό Τριανταφυλλίδη:

διαρκώ [δiarkó] Ρ10.9α αόρ. διήρκεσα και διάρκεσα, απαρέμφ. διαρκέσει : για κτ., γεγονός, φαινόμενο κτλ., που εξακολουθεί να γίνεται, να υπάρχει, να συμβαίνει κτλ.: H παράσταση διαρκεί δύο ώρες. Θα διαρκέσει πολύ η κακοκαιρία. H φήμη που έχει αποκτήσει μάλλον δε θα διαρκέσει πολύ.

[λόγ. < αρχ. διαρκῶ]

Έτσι λοιπόν για να μην ξεχνιόμαστε και αναπαράγουμε συνεχώς τα ίδια λάθη. Την λέξη “παίγνια” αντί για “παιχνίδια” που χρησιμοποιεί πιο κάτω στο άρθρο του ο καλός δημοσιογράφος δεν θα το σχολιάσω. Προφανώς τα “παίγνια” είναι πιο εξεζητημένα βρε αδερφέ από τα λαϊκά “παιχνίδια”…

Σάτιρα ή Ύβρις;

Ο Λάκης Λαζόπουλος αναμφίβολα και αναμφισβήτητα αποτελεί έναν από τους γνωστότερους και δημοφιλέστερους τηλεοπτικούς διασκεδαστές του σύγχρονου Έλληνα ενώ η πλέον περιώνυμη τηλεοπτική εκπομπή του, “Αλ-Τσαντίρι Νιούζ”, έχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα υπερμέγεθες και ισχυρά προσηλωμένο τηλεοπτικό κοινό. Μήπως όμως υπάρχουν κάποια όρια τα οποία ο Κος Λαζόπουλος έχει περάσει, στην εβδομαδιαία τηλεοπτική του σάτιρα; Υπάρχουν όρια στην σάτιρα εν γένει και εν τέλει; Μπορεί η “καλοπροαίρετη” σάτιρα να μετατραπεί σε χυδαία ύβρι;

Διευκρινίσεις και προσθήκες

Αφορμή για τη σύνταξη του παρόντος άρθρου, ήταν μια μικρή συζήτηση που είχα χθες με τον φίλο και συν-ιστολόγο Νίκο (Κατά πολλούς “Νικολάκη”), ο οποίος ερμήνευσε εσφαλμένα το προηγούμενό μου άρθρο “Η σαπίλα της κομματοκρατίας” ως (και όχι “σαν”) επίθεση στον δικομματισμό. Όφειλα να του τονίσω πως οι απόψεις μου περί κομματοκρατίας αφορούν, συμπεριλαμβάνουν και συμπερικλείουν ακόμη και τον χώρο της Αριστεράς (παραδοσιακής ή μη), όπως αυτή εκπροσωπείται σήμερα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α και το Κ.Κ.Ε.

Είναι υποχρέωσίς μου λοιπόν να προβώ σε κάποιες διευκρινίσεις και προσθήκες στο προηγούμενό μου άρθρο και να ομιλήσω ξεκάθαρα και περί της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Συμπτωματικώς δε, και διαβάζοντας χθες τις Επιφυλλίδες του Καθηγητή Χρήστου Γιανναρά, βρήκα ένα εξόχως ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο “Όλοι ίδιοι είναι. Επομένως;“, στο οποίο ο κος Γιανναράς αναφερόμενος στη μάστιγα της κομματοκρατίας και όχι μόνο, παραθέτει και εκθέτει με τόλμη έτι μία φορά και τις απόψεις του περί της σύγχρονης Αριστεράς με λόγο άμεσο, ευθύ, οξύ, δηκτικό. Οι απόψεις του με βρίσκουν σε απόλυτη συμφωνία, οπότε θα ήθελα να παραθέσω αυτούσια ορισμένα αποσπάσματα από την προαναφερθείσα Επιφυλλίδα:

… Γιατί συντεχνιακά οργανωμένο δεν είναι μόνο το «μεγάλο κεφάλαιο», είναι κυρίως τα συνδικαλισμένα «ρετιρέ» των καπήλων της Αριστεράς, αυτά καταδυναστεύουν με ανυπέρβλητο σαδισμό το λαϊκό σώμα – οι «αριστεροί» συνδικαλισμένοι του Δημοσίου που από κοινωνικοί λειτουργοί έχουν μεταβληθεί σε τυράννους.

Στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α και στο ΚΚΕ δεν προσχωρείς για να αγωνιστείς ενάντια στην αδικία και στην καταπίεση, δηλαδή ενάντια στην κομματικά διορισμένη και ιταμή δημοσιοϋπαλληλία του ΙΚΑ, του ΟΠΑΔ, των νοσοκομείων. Ούτε προσχωρείς για να απαιτήσεις αξιοκρατία στην παιδεία, ποιότητα σπουδών, αμείλικτο έλεγχο επάρκειας προσόντων των κρατικών λειτουργών. Προσχωρείς για να κάνεις την ατομική σου καριέρα, να κατοχυρώσεις δικαιώματα, να εκβιάσεις παροχές με απεργίες κοινωνικού κόστους, να επιβάλεις με τσαμπουκά διαδηλώσεων τα ιδιοτελή σου αιτήματα.

Δε θα συμφωνήσω και δε θα ταυτιστώ με τον κο καθηγητή στα σημεία που χαρακτηρίζει τα κόμματα της Αριστεράς σαν “αμιγώς ακροδεξιά”. Παρ’ όλο που μπορώ εν μέρει να καταλάβω και να κατανοήσω το σκεπτικό και τη λογική πίσω από τον χαρακτηρισμό, εξακολουθώ να θεωρώ πως είναι υπέρ του δέοντος βαρύς και δύστοχος.

Έχοντας ζήσει τον χώρο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς εκ των έσω, δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω και να ταυτιστώ κατά τρόπον απόλυτο και κατηγορηματικά σύμφωνο, με τις απόψεις του κου Γιανναρά.

Ελπίζω να έδωσα μιά ικανοποιητική απάντηση φίλε Νίκο

Τις πταίει;

Εάν υπάρχει κάποιο γεγονός που με προβληματίζει περισσότερο από τη συνεχόμενη επίδειξη αλαζονείας, έπαρσης και αυταρέσκειας της κυβέρνησης, αλλά και των απανταχού κομματαρχών, είναι η επιμονή (ή μήπως η εμμονή;) της πλειοψηφίας του κοινωνικού συνόλου να στηρίζει το “έργο” και την “προοπτική διακυβέρνησης” των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας.

Με λύπη παρατηρώ πως ακόμη και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, τα δύο μεγάλα κόμματα διατηρούν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού. Είναι απορίας άξιον λοιπόν, πώς μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης συνεχίζει να εμπιστεύεται τυφλά τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες αντιλήψεις που κατέστησαν τη χώρα μας ουραγό σε ζητήματα παιδείας, οικονομίας, ανάπτυξης και πάει λέγοντας…

Άκουγα, έτσι για να φέρω ένα πρόσφατο παράδειγμα, την ομιλία του Κου Καραμανλή προς την Κ.Ε. της Νέας Δημοκρατίας της προάλλες και πραγματικά νόμιζα πως ζούσα σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Είχα μείνει άναυδος από την παρουσίαση και ανάλυση των παγερών, απόλυτων και μίζερων στατιστικών στοιχείων που εξέθετε ο Κος Πρωθυπουργός με περισσή ικανοποίηση και σθένος. Δυστυχώς όμως, και παρόλο που γνωρίζουμε πως οι στατιστικοί αυτοί δείκτες ουδόλως ανταποκρίνονται στην καθημερινότητά μας, μια μεγάλη πλειοψηφία εξ’ υμών επιμένει να εμπιστεύεται το παρόν καθεστώς.

Είτε λοιπόν μιλούμε για υπερεντατική προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης από τους αμετανόητα λαϊκίζοντες κομματάρχες, είτε για μια επικίνδυνα κλιμακούμενη αμβλύνοια και αφέλεια μιας μεγάλης μερίδας του κοινωνικού συνόλου, το ερώτημα παραμένει:

Τις πταίει;

Η σαπίλα της κομματοκρατίας

Τα σκάνδαλα που είδαν το φως της δημοσιότητας τελευταία ανέδειξαν με τον πλέον σαφή, ξεκάθαρο αλλὰ και επώδυνο τρόπο, το πρόβλημα της κομματοκρατίας στη χώρα μας. Επιτέλους ο Έλληνας πολίτης διαπίστωσε (αν δεν το είχε ηδη κάνει), κάπως ωμά οφείλω να ομολογήσω, τον αναίσχυντο ολοκληρωτισμό και την απροκάλυπτη αλαζονεία με την οποία οι κομματοκράτορες κυβερνούν αυτὴ τη δύσμοιρη χώρα.

Είναι τέτοια η θρασύτητά τους, που ακόμη και από το πόστο του κυβερνητικού εκπροσώπου μειδιούν ειρωνικά στις ερωτήσεις των παριστάμενων δημοσιογράφων στο αποκαλούμενο “press room”. Τόσο υπέρμετρα νοσηρή η αλαζονεία τους που επιμένουν, με το πρόσχημα της “νωπής λαϊκής εντολής” και του “ανολοκλήρωτου κυβερνητικού έργου”, να προκαλούν την κοινή γνώμη παραμένοντας σε θώκους υπουργικούς από τους οποίους για λόγους στοιχειώδους ευθιξίας θα έπρεπε να είχαν από καιρού παραιτηθεί.

Δυστυχώς το σύνθημα “σεμνά και ταπεινά” της κυβέρνησης Καραμανλή έχει προ πολλού εγκαταλειφθεί και παρ’ όλες τις καλές προθέσεις του ίδιου του Πρωθυπουργού (εάν κι εφ’ όσον αυτές υπάρχουν), οι ίδιοι του οι υπουργοί και τα στελέχη του κόμματός του επιμένουν να τον εκθέτουν με καθημερινές επιδείξεις αμετροέπειας και ρεσιτάλ αναίσχυντης παραδοπιστίας και φιλοπλουτισμόυ.

Ο Κος Καραμανλής τρέχει τώρα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ένα από τα ισχυρά χαρτιά του, ήταν από την προεκλογική εκστρατεία του 2004 οι ισχυρισμοί περί καταπολέμησης της διαφθοράς με οποιοδήποτε πολιτικό κόστος και αν αυτή συνεπάγετο. Και όμως έναν χρόνο μετά την επανεκλογή της Ν.Δ. στην εξουσία, η κυβέρνηση του Κου Καραμανλή κοντεύει να καταρρίψει το ήδη υπάρχον ρεκόρ σκανδάλων των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Μην ψάχνετε τι μπορεί να φταίει στο κόμμα της κυβερνώσας παράταξης αγαπητοί φίλοι και φίλες. Το πρόβλημα είναι πραγματικά βαθύτερο και γενικότερο, μπορεί όμως να συνοψιστεί στην πραγματικά σοφότατη ρήση των Αρχαίων ημών προγόνων, πως δηλαδή η “Αρχή άνδρα δείκνυσι”.

Δυστυχώς για εμάς, οι αμερόληπτοι και αδιάφθοροι πολιτικοί έχουν εκλείψει. Οι κομματοκράτορες όμως καλά κρατούν…

Καλώς βρεθήκαμε…

Αγαπητέ Αναγνώστη,

Καλώς ήλθες σε ένα νέο ιστολόγιο ανάμεσα στα πολλά που ήδη έχουν “ξεφυτρώσει” και συνεχίζουν καθημερινά να “ξεφυτρώνουν” στον χαώδη αυτόν χώρο που λέγεται διαδίκτυο.

Το ιστολόγιο αυτό, όπως και τα περισσότερα από τα υπάρχοντα ιστολόγια άλλωστε, δεν φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει στη λεγόμενη blog-όσφαιρα (ορθότερα blogosphere), αλλά απλούστατα να μεταφέρει και να ταξιδέψει τον γράφοντα, τις ιδέες και τις απόψεις του σε μια άλλη “διάσταση”, αυτή τού διαδικτύου.

Οι απόψεις πού πρόκειται να εκφραστούν στην ιστοσελίδα αυτή, σας προειδοποιώ, είναι καθαρά και αποκλειστικά προσωπικές και ουδεμία σχέση έχουν με έννοιες και όρους όπως “αμεροληψία” ή “αντικειμενικότητα”. Ως εκ τούτου, είναι δικαίωμά σου αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια να διαφωνείς ή και να συμφωνείς και υποχρέωση του γράφοντος να προκαλεί.

Σας εύχομαι καλή παραμονή στο ιστολόγιο αυτό, καλή ανάγνωση και καλώς βρεθήκαμε.

Σεπτέμβριος 2008